กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 60
ช่างแปลกเสียจริง
อันเชี่ยนคิด
โดยปกติแล้ว ป้ายรถเมล์ที่รถโดยสารประจำทางจอดจะไม่ห่างจากจุดหมายปลายทางมากนัก
เหตุใดคราวนี้ถึงยังปล่อยให้เธอเดินเท้าไปทางด้านตะวันออกของเมืองเล็กหลี่เซินด้วยตัวเองอีก?
อันเชี่ยนพกพาความสงสัยเล็กน้อยเดินไปตามถนนทีละเมตรสองเมตร
ทิวทัศน์ทั้งสองข้างทางของถนนใหญ่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ เลยตั้งแต่ต้น ยังคงเป็นต้นสนดิบเขายืนเรียงรายมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ราวกับหลงเข้าไปในเขาวงกต
"ไม่ไหว... เหนื่อยเกินไปแล้ว..."
อันเชี่ยนก้มมองโทรศัพท์มือถือแวบหนึ่ง
ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงสามสิบห้านาที เธอเดินอยู่บนถนนสายนี้มาสิบห้านาทีแล้ว แต่กลับมองไม่เห็นแม้แต่เงาของเมืองเล็ก ๆ เลยสักนิด