ตอนที่ 267 จากเมืองหลวง

รุ่งเช้าวันถัดมา ฟ้าเพิ่งจะสาง ลู่เจาก็ปลุกทุกคนให้ตื่นขึ้นมาแล้ว

“เร็วเข้า ๆ ๆ! อาศัยจังหวะที่ประตูเมืองเพิ่งเปิดคนยังน้อย พวกเรารีบออกจากเมืองกันเถอะ!”

จ้าวต้าเทียมรถม้าเสร็จเรียบร้อย อิ่งชียกหีบใบสุดท้ายขึ้นบนแผ่นกระดานรถม้า ใช้เชือกมัดไว้อย่างแน่นหนา ซ่งเยี่ยนยืนอยู่หน้าประตูเรือน มองดูเรือนเล็กในตรอกดอกห้วยฮวาเป็นครั้งสุดท้าย ทั้งต้นห้วยฮวาเก่าแก่ โต๊ะหิน เรือนหลังนั้นที่พักอาศัยมาไม่ถึงหนึ่งปี จากนั้นจึงหันกายขึ้นม้าอย่างเด็ดขาดคล่องแคล่ว

“ไป”

รถม้าบดแล่นเสียงกุกกักไปบนถนนแผ่นหินในตรอก

ปากตรอก ยายหวังกำลังตั้งเพิงน้ำชาของนางอยู่ พอเห็นรถม้าแล่นออกมาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “อ้าว เสี่ยวลู่ นี่จะเดินทางไกลรึ?”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะยายหวัง” ลู่เจายื่นศีรษะออกมาจากหน้าต่างรถม้า โบกมือพลางยิ้ม “จะกลับบ้านเกิดไปเยี่ยมญาติน่ะเจ้าค่ะ!”

“ไอ้หยา เช่นนั้นก็รีบไปรีบกลับเล่า!”

“ได้เลยเจ้าค่ะ——”

รถม้าเลี้ยวออกจากตรอก แล่นขึ้นสู่ถนนสายยาว