กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เซียวเลี่ยหิ้วหยางเวยขึ้นมาจากพื้น ส่งตัวให้กองทัพองครักษ์หลวงที่ก้าวเข้ามา ตบมือปัดคราบเลือด แล้วเดินมาข้างกายเซียวหลาง เซียวเจวี๋ยถูกคนพยุงขึ้นไปนอนบนตั่งนุ่มแล้ว หน้าอกได้รับการพันแผลไว้อย่างเรียบง่าย กลิ่นอายสงบนิ่งกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย ทว่ายังคงหลับตาแน่น ริมฝีปากขาวซีด
“พี่สี่” เซียวหลางร้องเรียกคำหนึ่ง
เซียวเจวี๋ยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
เซียวหลางยื่นมือไปอังใต้จมูกของเขา ยังมีลมหายใจ เขาจึงถอนหายใจโล่งอก หันศีรษะไปมองเซียวเลี่ย ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง ต่างมิได้เอ่ยคำใด