ตอนที่ 246 ระเบิด

เดินไปได้ราว ยี่สิบกว่าก้าว รอยแยกค่อย ๆ กว้างขึ้น ทางแยกเริ่มปรากฏ เสี่ยวอู๋เดินในความมืดได้อย่างรวดเร็วและมั่นคง นาน ๆ ครั้งจะหยุดลง เอียงหูฟังความเคลื่อนไหว จากนั้นจึงตัดสินใจเลือกทิศทางอย่างเด็ดขาด

ลู่เจาเดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาตามเขาไป รู้สึกราวกับตนเองมุดเข้าไปในรูหนู แยกแยะทิศเหนือใต้ตะวันออกตะวันตกไม่ออก

“ข้างหน้าก็คือเขตโกดังแล้ว” เสี่ยวอู๋กดเสียงต่ำ ฝีเท้าชะลอลง “ยามปกติจะมีสองคนเฝ้าอยู่ แต่ชั่วยามนี้... ควรจะเปลี่ยนเวรแล้ว มีเพียงคนเดียว”

ลู่เจาบีบด้ามกริชที่เอวเบา ๆ ฝ่ามือก็ซึมเหงื่อออกมาอีกครา

“เสี่ยวลู่” เสี่ยวอู๋พลันหยุดฝีเท้า หันหน้ากลับมามองนาง ในความมืดใบหน้าของเขาเลือนรางจนมองไม่ชัด ทว่าในน้ำเสียงกลับมีความเคร่งขรึมจริงจังที่ลู่เจาไม่เคยได้ยินมาก่อน

“หืม?”