ตอนที่ 243 เอาชีวิตรอดด้วยตนเอง

ลู่เจาพิงผนังหินอันเย็นเฉียบ หัวเข่าค่อย ๆ คู้ลง ในที่สุดก็ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น นางเงยหน้ามองเพดานโค้งต่ำของห้องหิน บนนั้นมีหยดน้ำซึมออกมาไม่ขาดสาย หยดแล้วหยดเล่าร่วงลงสู่พื้น ส่งเสียง “ติ๋ง ติ๋ง” เป็นจังหวะจำเจ และถูกขยายให้ก้องกังวานอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในห้องหินอันว่างเปล่า

กู้เหยี่ยนจือเก็บนางไว้ แสดงว่าทางฝั่งซ่งเยี่ยนยังมีไพ่ให้เล่น แต่หากซ่งเยี่ยนมาจริง ๆ พร้อมกับภาพแผนที่เล่า…

ลู่เจาสะบัดศีรษะอย่างแรงเพื่อสลัดความคิดนี้ทิ้งไป นางก้มหน้าลง มองมือทั้งสองข้างของตนที่แบออก บนฝ่ามือมีบาดแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ จากการยันผิวหินเมื่อครู่ ซึมรอยโลหิตบางเบาออกมา