ตอนที่ 240 หายตัวไป

ยามที่แสงสายัณห์แผ่ลามเข้ามาจากปากตรอก ซ่งเยี่ยนกำลังปิดแผนผังวางกำลังฉบับสุดท้ายลงภายในห้องเวรของศาลต้าหลี่ ด้านนอกหน้าต่างเริ่มมีพิรุณโปรยปราย สายฝนสาดกระทบซี่หน้าต่างอย่างเฉียง ๆ ส่งเสียงดังแผ่วกระซิบละเอียดอ่อน

เขานวดหว่างคิ้วเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมตัวนอกที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้

วันนี้กลับเร็วกว่ายามปกติเล็กน้อย—เมื่อวันก่อนลู่เจาเอ่ยว่าต้นห้วยฮวาเฒ่าต้นนั้นที่ตรอกดอกห้วยฮวาผลิยอดใหม่แล้ว อยากให้เขาหาเวลาแวะไปดู

ยามที่นางเอ่ยคำพูดนี้สายตาสอดแนมเป็นประกายระยับ แฝงไว้ด้วยความคาดหวังชนิดหนึ่งที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้

รถม้าหยุดลงที่ปากตรอก ยามที่ซ่งเยี่ยนผลักประตูรถออก ฝนก็ตกลงมาหนักขึ้นแล้ว บนผิวทางแผ่นหินเขียวสะท้อนแสงวาวเปียกชื้น

เขาสาวเท้าเร็วข้ามตรอกเล็ก แล้วผลักประตูเรือนเล็กที่ปิดแง้มเอาไว้

“ข้ากลับมาแล้ว”

สิ่งที่ตอบรับเขามีเพียงเสียงฝน