ตอนที่ 208 ความลับของภาพวาด (8)

ลู่เจาเหม่อไปชั่วครู่ จิตสำนึกยังไม่คืนกลับมาเต็มที่ พลันพึมพำออกมาตามสัญชาตญาณ “...ท่าน?”

นางกะพริบตาถี่ ๆ ยืนยันว่าตนเองมิได้มองผิดไป

ซ่งเยี่ยนมิคาดคิดเลยว่านางจะตื่นขึ้นมากะทันหัน มือที่ยื่นออกไปชะงักค้างอยู่กลางอากาศ สบเข้ากับสายตาอันสะลึมสะลือยามเพิ่งตื่นของนางพอดิบพอดี ไอร้อนสายหนึ่งพลันแล่นพรวดขึ้นสู่กกหู เขายืดกายขึ้นฉับพลัน รีบเบือนหน้าหนี “กระแอม... ไฉนเจ้าจึงมานอนอยู่ที่นี่”

ยามนี้ลู่เจาจึงตื่นเต็มตา นึกขึ้นได้ว่าตนอยู่ที่ใด และมาด้วยเรื่องอันใด