กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ในศาลาพักผ่อน จวงชีอิ่งนั่งอยู่บนม้านั่งหินอย่างเงียบสงบ สายตาว่างเปล่าเหม่อมองกอไม้ไผ่เขียวที่พลิ้วไหวแผ่วเบาตามสายลมนอกศาลา ราวกับทุกสิ่งในโลกภายนอกไม่เกี่ยวข้องกับนาง และราวกับสีเขียวเพียงจุดนั้นได้ดึงดูดความสนใจอันริบหรี่แผ่วเบาของนางไปอย่างเงียบเชียบ
จวงจ้าวอวี่มองดูพี่สาวในสภาพเช่นนี้ พลันรู้สึกแสบจมูก น้ำตาคลอเบ้า นางหันไปหาลู่เจาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เสียงแฝงความสะอื้น “คุณหนูลั่ว ท่านไม่รู้หรอก... พี่สาวเมื่อก่อนนี้ ไม่ใช่แบบนี้เลยแม้แต่น้อย...”
ลู่เจามองนางด้วยความอ่อนโยน “หากคุณหนูรองยินดี เล่าให้ข้าฟังได้ การเข้าใจสภาพของนางก่อนล้มป่วย อาจเป็นประโยชน์ต่อการรักษา”