เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ภายในโถงบรรทมตำหนักบูรพา ประตูหน้าต่างปิดสนิท ม่านกั้นทอดตัวลงต่ำ ตัดขาดแสงสว่างและการสอดแนมจากภายนอก ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรจาง ๆ
เซียวเหิงมิได้นอนอยู่บนเตียง หากแต่สวมฉลองพระองค์ลำลองสีเรียบนั่งอยู่บนตั่งนุ่มริมหน้าต่าง ใบหน้าซีดขาวอยู่บ้าง ทว่าส่วนลึกของแววตากลับมิได้มีเค้าความเจ็บป่วยอันใด ตรงกันข้ามกลับไหวระริกด้วยความกระสับกระส่ายและร้อนรุ่มใจ
กู้เหยี่ยนจือนั่งอยู่ตรงข้ามเขา สีหน้าสงบนิ่งตามปกติ ถึงกับเขี่ยกระดานหมากรุกที่คั่งค้างอยู่บนโต๊ะตัวเล็กตรงหน้าอย่างเนิบช้า เขาคีบเม็ดหมากสีดำขึ้นมาเม็ดหนึ่ง แล้ววางหมากลงบนมุมหนึ่งของกระดานหมากเบา ๆ ส่งเสียงดังกังวานใส
“ท่านอ๋องมิต้องกังวลเกินไป การกระทำนี้ของฝ่าบาทดูเผิน ๆ คล้ายทรงกริ้วโกรธ แต่แท้จริงแล้ว... ก็เพียงแค่กำลังล่ออสรพิษออกจากโพรงเท่านั้น”