เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซ่งเยี่ยนพับกระดาษจดหมายอย่างไร้ความรู้สึก แล้วสอดเก็บเข้าอกเสื้อ
ไม่ว่าจะอย่างไร สถานการณ์ในนครหลวงผันผวนประดุจเมฆหมอก ต้องรีบกลับไปโดยเร็วที่สุด ซ่งเยี่ยนเงยหน้าขึ้นมองพวกลู่เจา “เช้าตรู่วันมะรืนพวกเราจะออกเดินทางทันที”
หลังตัดสินใจกลับนครหลวงล่วงหน้า ซ่งเยี่ยนก็เดินทางไปยังคุกประหารอีกครั้งหนึ่ง
ราตรีดึกสงัด ภายในทางเดินมีหลังคาของคุกมีเพียงเสียงคบเพลิงลุกไหม้ดังเปรี๊ยะ ๆ และเสียงฝีเท้าอันเป็นจังหวะของผู้คุม ซ่งเยี่ยนสั่งให้คนอื่นถอยออกไป แล้วเดินเข้าสู่คุกประหารที่คุมขังติงเซี่ยงเจินเพียงลำพัง
เมื่อเทียบกับความทรุดโทรมสิ้นหวังเมื่อสองสามวันก่อนแล้ว ติงเซี่ยงเจินดูเหมือนจะสงบลงมาก เขาสวมโซ่ตรวนอันหนักอึ้งนั่งอยู่บนเสื่อฟาง ครั้นได้ยินเสียงฝีเท้าจึงเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นซ่งเยี่ยน มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม