เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“กระหม่อมจวงถงเหยา กราบถวายบังคมฝ่าบาท”
“จวงอ้ายชิง มีเรื่องอันใดจึงรีบร้อนถึงเพียงนี้” เซียวจิ้งเสวียนเอ่ยถาม
หมอหลวงจวงเหลือบมองซ่งเยี่ยนแวบหนึ่ง ก่อนทูลว่า “ฝ่าบาท! กระหม่อมมาที่นี่ ด้วยมีเรื่องสำคัญยิ่งจะกราบทูล! เกี่ยวข้องกับพิษที่ชโลมอยู่บนอาวุธสังหารในคดีลอบสังหารท่านซ่งเมื่อไม่กี่วันก่อนพ่ะย่ะค่ะ!”
“ว่ามา”
“หลังจากกระหม่อมและเด็กรับใช้หมอได้ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว พิษที่ชโลมอยู่บนลูกดอกนี้อำมหิตยิ่งนัก โดยใช้ ‘จินเปลวชาด’ เป็นตัวยาหลัก ผสมผสานกับหญ้าพิษฤทธิ์แผดเผารุนแรงอีกหลายชนิดหลอมสกัดขึ้นมา พิษนี้มิได้ทำให้ถึงแก่ชีวิตในทันที ทว่าพิษจะแทรกซึมเข้าสู่อวัยวะภายใน คอยแผดเผาเส้นลมปราณปอดและชีพจรหัวใจของผู้ถูกพิษอย่างต่อเนื่อง ยากจะรักษาให้หายขาดได้ ผู้ถูกพิษมักจะต้องนอนซมอยู่บนเตียงด้วยความทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง…”