ตอนที่ 118 23

ความหวาดกลัวและสิ้นหวังอันมหาศาลกลืนกินเขาในชั่วพริบตา เขาลื่นไถลลงจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว แทบจะหมอบกราบอยู่กับพื้น น้ำตาน้ำมูกไหลพรากพลางกอดขาของเซียวไว้ “ใต้เท้า! ใต้เท้า! ขอกราบวิงวอนท่าน! ขอท่านโปรดช่วยกราบทูลขอความเมตตาต่อท่านอ๋องด้วยเถิด! ข้าราชการผู้น้อย… ข้าราชการผู้น้อยยินดีมอบทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตระกูลให้! ขอเพียงท่านอ๋องไว้ชีวิตคนในครอบครัวของข้า! ข้าราชการผู้น้อย… ข้าราชการผู้น้อยยินดีไปเป็นทหารเกณฑ์ที่ด่านชายแดน! ยอมเป็นวัวเป็นม้ารับใช้…”

เซียวนิ่งสนิทไม่ไหวติง ปล่อยให้น้ำตาน้ำมูกของเฉินเหิงเปรอะเปื้อนขากางเกงอันเย็นเยียบของตน แววตาไร้ซึ่งความเปลี่ยนแปลงใด ๆ มีเพียงความเฉยชาที่เงียบสงัดดุจความตาย