เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ซุนอู่… ซุนอู่…” ฟางหยวนฉีทวนชื่อนี้ซ้ำไปซ้ำมา ดวงตาฝ้าฟางของคนชราสาดประกายความเคียดแค้นชิงชังขึ้นมาทันใด เขาเงยหน้าขวับมองไปยังซ่งเยี่ยน น้ำเสียงพลันสูงขึ้นด้วยความระแวงสงสัยอย่างบ้าคลั่ง “มันเป็นคนที่เฉินเหิงส่งมาใช่หรือไม่ เจ้าเฒ่าเฉินเหิงบงการให้มันมาทำร้ายคนทั้งตระกูลของข้าใช่หรือไม่ เพียงเพื่อจะแย่งชิงหน้าที่ที่ปิ้งโจวอย่างนั้นรึ รองเสนาบดีซ่ง ท่านบอกข้ามาสิ” เขาซวนเซก้าวไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้นสะเทือนอารมณ์ แทบจะโผเข้าไปบนร่างของซ่งเยี่ยน
“ท่านฟางโปรดระวังวาจา” เซียวเลี่ยมือไวตาไว ยื่นมือไปประคองฟางหยวนฉีที่ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ไว้ทันควัน พร้อมกับตวาดเสียงขรึม “ไร้หลักฐานพยาน จะปรักปรำขุนนางแห่งราชสำนักตามอำเภอใจได้อย่างไร”
ซ่งเยี่ยนมิได้หวั่นไหวไปกับกิริยาเสียการควบคุมของฟางหยวนฉี เขาพยักหน้าให้ลู่เจาเล็กน้อยอย่างสุขุม ลู่เจาเข้าใจความหมาย จึงก้าวขึ้นหน้าไปในทันที นำผ้าขาวมาคลุมปิดไว้อีกคราเพื่อบดบังภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้น