ตอนที่ 104 9

เสี่ยวเอ้อร์ตัวน้อยถูกขานชื่อ จึงกลืนน้ำลายลงคออย่างประหม่า แล้วค่อย ๆ ขยับตัวออกมาจากฝูงชน ก้มหน้าไม่กล้าสบตาท่านผู้สูงศักดิ์ทั้งสอง “เรียน... เรียนท่านผู้เป็นใหญ่ เป็นเรื่องเมื่อปีก่อน... เทศกาลสารทแปดปีก่อนขอรับ วันนั้นผู้น้อยก็มิได้กลับบ้านเกิดที่ชนบท จึงอยู่เฝ้าที่ร้าน ตกค่ำ... ผู้น้อยเห็นพี่ซุนอู่อยู่ที่เรือนหลังเพียงลำพัง นั่งอยู่บนบันไดขั้นเล็กตรงประตูหลังห้องครัว ในมือถือขวดสุรา เหม่อมองดวงจันทร์ตาค้าง ผู้น้อย... ผู้น้อยจึงเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วถามเขาว่า ‘พี่อู่ วันเทศกาลแท้ ๆ ไยพี่ไม่กลับบ้านไปดูหน่อยเล่า’”