ตอนที่ 91 ปลาเค็มกลับเมืองหลวง!

รถม้าผ้าสีน้ำเงินกึ่งเก่ากึ่งใหม่คันหนึ่งกับม้าฉกรรจ์อีกหลายตัวจอดอยู่หน้าสถานีพักม้าริมถนนหลวง จ้าวต้ากำลังง่วนอยู่กับการมัดสัมภาระที่มีไม่มากนักให้แน่นหนา

ลู่เจาลูบท้ายทอยของตนเอง พลางปีนขึ้นรถม้าไปก่อนอย่างไม่เกรงใจ ปากก็พึมพำเสียงเบา “การบาดเจ็บจากงานได้นั่งรถม้าถือเป็นเรื่องสมควรยิ่ง” นางเลิกม่านรถม้าขึ้น ทิ้งตัวลงนั่งในห้องโดยสารที่ปูเบาะฝ้ายหนานุ่มอย่างสบายอารมณ์ แล้วลอบถอนหายใจยาวออกมา

ซ่งเยี่ยนกำลังตรวจดูอานม้าของสัตว์ขี่ตนเองอยู่ เมื่อได้ยินคำนั้นก็มิได้หันกลับมา เพียงกล่าวเรียบ ๆ ไปทางรถม้าประโยคหนึ่ง “ข้างในมีหมอนอิงใบเล็ก เจ้าเอาไปหนุน ท้ายทอยจะได้สบายขึ้นบ้าง”

ลู่เจาชะงักไป เอี้ยวคอไปมองก็เห็นหมอนอิงผ้าฝ้ายสีครามที่ยัดไส้จนแน่นพองใบหนึ่งวางอยู่ตรงมุมห้องโดยสารจริง ๆ นางจึงหยิบมาหนุนไว้ใต้ท้ายทอย นุ่มแข็งกำลังพอดี