กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลินหงหลบสายตาอันสิ้นหวังของนาง เขาเงยหน้าขึ้น คล้ายกำลังหวนรำลึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ถูกฝุ่นกาลเวลาปิดผนึกไว้เนิ่นนาน น้ำเสียงหนักอึ้งและเหนื่อยล้า แฝงไว้ด้วยความผันผ่านของวันเวลา
“ปีนั้น... ข้าช่วยองค์จักรพรรดิจนได้รับบาดเจ็บ สิ่งที่สูญเสียไป มิใช่เพียงแขนขวาข้างนี้” เขาชี้ไปยังแขนเสื้อที่ว่างเปล่า ใบหน้าเผยรอยขื่นขม “ดาบเล่มนั้น ยังทำร้ายถึงรากฐาน... หมอหลวงตรวจวินิจฉัยแล้ว ชาตินี้ของข้า... ไม่อาจมีทายาทได้อีก”
เสียงสูดหายใจด้วยความอึดอัดดังขึ้นทั่วโถงอีกครา เซียวหลางและซ่งเยี่ยนสบตากัน ต่างเห็นความตื่นตระหนกในดวงตาของอีกฝ่าย
ลู่เจาพลันกระจ่างแจ้งเช่นกัน ว่าไฉนหลินหงจึงรักถนอมหลินหว่านหว่านถึงเพียงนี้ ที่แท้เบื้องหลังกลับมีเบื้องลึกเบื้องหลังเช่นนี้อยู่