เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จ้าวต้าตรวจค้นภายในห้องรอบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรายงานว่า “ท่าน ด้านในด้านนอกพลิกหาจนทั่วแล้ว ซอกหลืบมุมห้องก็มิเว้น ไม่พบอาวุธสังหารอย่างมีดหรือกรรไกรเลยขอรับ ทว่า...”
เขาเกาศีรษะ สายตาสอดแนมโตเต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์ “ที่แห่งนี้สะอาดสะอ้านยิ่งนัก อย่าว่าแต่มูลหนูเลย แม้แต่รอยเท้าหนูก็มิเห็นสักรอย! ดูอย่างไรก็มิคล้ายสภาพที่เคยเกิดภัยหนูเลยขอรับ”
เซียวหลางเดินมาข้างกายซ่งเยี่ยน ปีกจมูกขยับไหวเบา ๆ จนแทบสังเกตมิเห็น แล้วกระซิบด้วยสุ้มเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “ซ่งเยี่ยน ในห้องนี้มีกลิ่นคาวเลือด...”
“แม้จะบางเบายิ่ง ทั้งยังปนเปกับกลิ่นน้ำหมึก ทว่ามิผิดแน่ ข้าได้กลิ่นในสนามรบมามาก ได้กลิ่นก็รู้ได้ทันที เกรงว่า... ที่นี่คงเป็นสถานที่ที่เด็กเหล่านั้นถูกทำร้ายจนเสียชีวิต”