ตอนที่ 49 คว้านไส้ (จบ)

“ปัง!”

เสียงอึกทึกทึบหนักดังแว่วมาจากทิศทางชั้นบนสุด ตามติดมาด้วยเสียงโฮกคำรามดังก้องปานอัสนีบาตของจ้าวต้า แฝงไว้ด้วยโทสะและความสะอิดสะเอียนอันยากจะสะกดกลั้น “ท่าน! พบห้องใต้ดินลับแล้วขอรับ! ข้างใน…มารดามันเถอะ…มิใช่สถานที่ที่มนุษย์จะอยู่ได้เลยจริง ๆ!”

“อุแหวะ——!”

“วาอา!”

ขุนนางผู้สูงศักดิ์สุขสบายหลายคนใต้เวทีทานทนต่อไปมิไหวอีก ย่อกายโก่งคออาเจียนอย่างรุนแรง บ้างปัดคว่ำโต๊ะเก้าอี้ จานชามสุราอาหารเลอค่าหล่นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ล้วนมิสนใจไยดีอันใดแล้ว คิดเพียงจะหนีเตลิดไปจากขุมนรกบนดินแห่งนี้เท่านั้น

พวกเขาต่างประคับประคองซึ่งกันและกัน ใบหน้าซีดเผือดขาวโพลนดั่งผี โซซัดโซเซแห่แหนกรูกันไปยังประตูใหญ่ ความสง่างามภูมิฐานมลายสิ้นมิหลงเหลือ

“ล้วนเป็นเพราะพวกเจ้าทั้งนั้น!!” ตู้หมิงคังที่นอนแผ่ไร้เรี่ยวแรงอยู่บนพื้นถูกเสียงอาเจียนนี้กระตุ้นจนประหนึ่งแสงสุดท้ายก่อนดับสูญ พลันผงกศีรษะขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำพร้อยเส้นเลือดจ้องเขม็งใส่ลู่เจาด้วยสายตาสอดแนมอันชั่วร้าย ดั่งผีร้ายที่คืบคลานขึ้นมาจากนรก