กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“กลับมาแล้ว! ท่านซ่งกลับมาแล้ว!”
เจ้าหน้าที่ศาลตาไวเห็นเงาร่างสีดำหมึกอันคุ้นตาปรากฏขึ้นที่ปลายถนนสายยาวแต่ไกล จึงตะเบ็งเสียงโฮกขึ้นมาทันที
ทั่วทั้งศาลาว่าการศาลต้าหลี่พลันเดือดพล่านขึ้นมาในชั่วพริบตา!
หวังซื่อเจิ้งพุ่งพรวดออกมาจากห้องเวรเป็นคนแรก แทบจะสะดุดธรณีประตูหกล้ม รองหัวหน้าศาลและผู้ตรวจคดีหลายคนตามติดมาด้านหลัง แม้แต่เสมียนศาลเฒ่าหลายคนที่กำลังจัดเรียงสำนวนคดีอยู่เรือนหลังก็ยังทิ้งงานในมือ เบียดเสียดกันมายังลานหน้าเรือน บนใบหน้าของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความร้อนรน กระวนกระวาย และความอยากรู้อยากเห็นรุนแรงจนแทบระเบิด
หัวใจของลู่เจายิ่งแขวนไปอยู่ที่คอหอย ปะปนอยู่ในฝูงชน พยายามเขย่งปลายเท้าชะเง้อไปข้างหน้าสุดชีวิต หมายจะอ่านข้อมูลบางอย่างจากใบหน้าภูเขาน้ำแข็งไม่แปรเปลี่ยนหมื่นปีของซ่งเยี่ยน เป็นโชค? เป็นคราวเคราะห์? เป็นกระทะใบใหญ่โทษทัณฑ์ริบทรัพย์ประหารเก้าชั่วโคตร? หรือว่า…
ซ่งเยี่ยนก้าวย่างดั่งสายลม เดินผ่านฝูงชนที่แยกออกเองโดยอัตโนมัติตรงขึ้นไปยังบันไดหินหน้าโถงพิจารณาคดี เขาไม่สนใจสายตาไต่ถามใด ๆ ทั้งสิ้น เมื่อยืนนิ่งแล้วจึงหันกลับมา กวาดสายตามองไปทั่วบริเวณ ลานเรือนอันอึกทึกพลันเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง เงียบจนเข็มตกเล่มเดียวยังได้ยิน