ตอนที่ 23 ชาดพิฆาตกับพี่น้องจอมปลอม 17

สิ้นเสียงของซูหว่านฉิง โถงใหญ่จวนตระกูลเจิ้งเงียบสงัดจนได้ยินเสียงปะทุเปรี๊ยะ ๆ ของเปลวเทียนที่กำลังลุกไหม้

ทุกสายตา ไม่ว่าจะเป็นตื่นตระหนก เหยียดหยาม หรือรังเกียจ ล้วนจับจ้องไปยังร่างของเจิ้งหย่วนที่นั่งทรุดหมดแรงอยู่บนเก้าอี้เป็นตาเดียว

ใบหน้าของเขาเผือดซีดราวกับผิวผนังปูน ริมฝีปากสั่นระริก เหงื่อเย็นผุดซึมจากหน้าผากไหลย้อยลงมาตามขมับ ชุ่มโชกไปถึงคอเสื้อ เขายื่นมือออกไปหวังจะเช็ดเหงื่อตามใต้จิตสำนึก แต่นิ้วมือกลับสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ สุดท้ายทำได้เพียงป้ายเช็ดไปมาอย่างไร้ประโยชน์บนอาภรณ์ผ้าแพรตรงหัวเข่า