กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ภายในห้องเวรศาลต้าหลี่ เปลวเทียนสั่นไหววูบวาบ สาดส่องใบหน้าหลายใบที่แววตาสีหน้าล้วนแตกต่างกันไป
น้ำเสียงของซูหว่านฉิงกลับคืนสู่ความสงบนิ่งราวน้ำนิ่งสนิท ทว่าเนื้อหาที่เล่าออกมากลับทำให้บรรยากาศแข็งทื่อราวกับก้อนเหล็ก
“……ยามที่นางจากไป กุญแจประตูเรือนมิได้ลงกลอนไว้อีก คล้ายกับเป็นเหยื่อล่อชิ้นหนึ่ง” ซูหว่านฉิงคลึงลูกประคำไม้จื่อถานบนข้อมือเส้นนั้น ปลายนิ้วออกแรงจนซีดขาว เส้นประคำส่งเสียงเสียดสีแผ่วเบา “แม่นมเชื่อ ข้าเองก็...แทบจะหลงเชื่อ ความหวังอันน้อยนิดน่าขันนั่นเปรียบเสมือนยาพิษ ที่ทำให้ความระแวดระวังทั้งมวลด้านชาไปสิ้น”