เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กลิ่นหอมของมวลดอกไม้ที่เข้มข้นจนแทบจะทำให้คนขาดใจ เริ่มพัดกระหน่ำเข้าใส่เรือนเล็กของซูหว่านฉิงทั้งวันทั้งคืนโดยไม่หยุดหย่อน แรกเริ่มมีเพียงอาการวิงเวียนศีรษะและจามเล็กน้อย ซูหว่านฉิงคิดเพียงว่าเป็น “ลมพิษเข้าสู่ร่างกาย” อันเป็นเรื่องธรรมดาในสารทฤดู ทนเอาหน่อยก็คงหาย
นางเคยชินกับการอดทนเสียแล้ว
ทว่า อาการไม่เพียงไม่ทุเลาลง กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน เพียงไม่เกินสามถึงห้าวัน นางก็เริ่มไออย่างรุนแรง จามไม่หยุดหย่อน น้ำตาและน้ำมูกไหลพรากจนไม่อาจควบคุมได้
ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นคือ บนพวงแก้มขาวผ่องและลำคอของนาง เริ่มผุดผื่นสีแดงเป็นปื้นใหญ่ ทั้งคันทั้งเจ็บปวด เมื่อเกาจนแตกก็ซึมธารโลหิตออกมา ใบหน้าทั้งดวงบวมเป่งจนดูไม่ได้ กระทั่งสายตาสอดแนมก็บวมจนเหลือเพียงรอยแยกเส้นเดียว
ร่างกายของนางร้อนผ่าวไปทั้งร่าง หายใจติดขัด ไม่อาจหลับตานอนได้ตลอดทั้งคืน