ตอนที่ 12 ชาดพิฆาตกับพี่น้องจอมปลอม 6

ห้องสอบสวนของศาลต้าหลี่

เสียงกรีดร้องและคำด่าทอของอนุภรรยาหลินได้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงร่ำไห้อย่างสิ้นหวังและคำแก้ตัวซ้ำไปซ้ำมา

“ข้าเคยให้เสี่ยวชุ่ยไปซื้อโหถัวจริง…แต่สิ่งนั้นมีไว้รักษาอาการปวดขาเรื้อรังจากความหนาวของท่านแม่ข้า! เป็นตำรับพื้นบ้านจากชนบท! โหถัวดิบต้องผ่านการแปรรูปก่อนจึงจะใช้ได้ เรื่องนี้ข้าย่อมรู้! ข้าไม่ได้ใช้มันฆ่าคน! ข้ากล้าสาบานต่อฟ้า!”

“ข้าไม่รู้เรื่องผงพิษอะไรกัน! ชาดทาปากนั้นเป็นสิ่งที่อวิ๋นเหนียงนังแพศยานั่นทำขึ้น! แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า! ใครจะไปรู้ว่านังนั่นเติมชาดทาปากเมื่อใด!” อนุภรรยาหลินเสียการควบคุมอารมณ์โดยสิ้นเชิง นางด่าทออย่างหยาบคายว่า “นังหญิงสารเลวหญิงสกุลหลิ่วนั่นสมควรตายแล้ว! อาศัยเพียงรูปโฉมเล็กน้อยก็วางตนราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ในสายตา! ตายไปเสียได้ก็ดี!”

“ตอนเกิดเหตุข้าอยู่ในห้องของตนเอง หญิงรับใช้ของข้าเป็นพยานได้…แม้ว่า…แม้ระหว่างนั้นนางจะออกไปครู่หนึ่งก็ตาม…”

“ต้องเป็นฮูหยินใหญ่! เป็นนางแน่นอน! นางเกลียดที่หญิงสกุลหลิ่วแย่งความโปรดปรานจากนายท่านไป และยิ่งเกลียดที่ข้ายังสาว! นางคิดจะกำจัดพวกเรามานานแล้ว! พวกเจ้าถูกนางหลอกกันหมด! นางคืองูพิษ! ผู้หญิงที่จิตใจชั่วร้ายที่สุดก็คือนาง! พวกเจ้าไปสืบนางเสียสิ!”