ตอนที่ 6 สำนวนคดียังไม่หลับใหล ชาดทาปากมีพิษ

ภายในห้องเวรของรองเสนาบดีศาลต้าหลี่ แสงโคมไฟสว่างไสว

ซ่งเยี่ยนนั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะหนังสือ ฉลองพระองค์ลำลองสีดำขับเน้นให้ใบหน้าของเขายิ่งดูเย็นชาเคร่งขรึม

สิ่งที่แผ่อยู่ตรงหน้าเขา ก็คือบันทึกสำนวนชั้นต้นของ “คดีจมน้ำเสียชีวิต” แห่งแม่น้ำอวี้ไต้ คำให้การของหลี่เฉิงชัดเจน สายโซ่หลักฐานครบถ้วนสมบูรณ์ รอเพียงการตรวจสอบซ้ำและประทับลายมือในภายหลัง ก็สามารถส่งมอบคดีให้กรมอาญาได้ นับว่ามีประสิทธิภาพสูงยิ่ง

ข้างสำนวนคดีที่ยังคงอบอวลด้วยกลิ่นน้ำหมึกฉบับนี้ ยังมีเศษกระดาษเก่าขอบม้วนงอเล็กน้อยที่มีลายมือหวัดลายวางอยู่อย่างเงียบสงบอีกหนึ่งแผ่น

ปลายนิ้วของซ่งเยี่ยนลูบไล้ผ่านขอบอันหยาบกร้านของเศษกระดาษแผ่นนั้นไปโดยไร้จิตสำนึก ทว่าสายตากลับมองทะลุหน้ากระดาษตรงหน้า ย้อนกลับไปยังฉากริมแม่น้ำในยามกลางวัน

“เล็บสะอาดสะอ้าน…ร่องรอยการบีบคอ…รอยรัดที่ข้อเท้า…ม่านตาผิดปกติ…ในปากไร้กลิ่นสุรา…”