ตอนที่ 286 ปราสาทเก่า

ตอนที่ 286 ปราสาทเก่า

ตอนที่ลูลู่หยุดเดิน ฟีน่าก็แทบจะหายใจไม่ทันแล้ว

ทางในป่าแทบจะเรียกไม่ได้ว่าทาง

เถาวัลย์ โคลนแฉะ เศษหิน กับรากไม้พันกันยุ่งเหยิง ทุกก้าวที่เหยียบลงไปต้องคอยดูให้ดีก่อนว่าข้างใต้เป็นหลุมหรือเปล่า

กิ่งไม้ใบไม้ปาดผ่านข้างแก้ม เม็ดน้ำหยดเล็กๆ เกาะตามเส้นผมและหัวไหล่ ชายเสื้อเปรอะเปื้อนไปด้วยเมล็ดหญ้าและคราบโคลนตั้งนานแล้ว

เกรย์เดินรั้งท้ายสุด

เขาแทบไม่พูดอะไรเลยตลอดทาง คอยระวังหลังอย่างเดียว นานๆ ทีจะก้มตัวหักกิ่งไม้แห้งที่ขวางทางทิ้ง

ทางในป่าแค่ช่วงสั้นๆ แต่เขาหันกลับไปมองข้างหลังเป็นสิบกว่ารอบแล้ว

อีเว็ตต์กลับดูสบายๆ กว่าใครเพื่อน

เธอรวบชายกระโปรงขึ้นคอยหลบหลุมโคลน ในมือคีบเข็มเงินไว้เล่มหนึ่ง