ตอนที่ 165 พากูมาโผล่ที่ไหนเนี่ย?

ตอนที่ 165 พากูมาโผล่ที่ไหนเนี่ย?

สติค่อยๆ ลอยขึ้นมาทีละนิดราวกับเพิ่งโผล่พ้นน้ำลึก

ฟ่านไห่ซินลืมตาขึ้น แล้วก็นิ่งอึ้งไปสามวินาที

ไม่ใช่เพดานห้อง

ไม่ใช่ผนังเก่าๆ ที่มีรอยร้าวในห้องเช่า

แล้วก็ไม่ใช่พื้นหินของเนินหมอกครามด้วย

ใต้ฝ่าเท้าคือผืนดินรกร้างขาวโพลนจนแสบตา

เวิ้งว้าง ว่างเปล่า เป็นคลื่นสูงต่ำไม่เท่ากัน พื้นดินเป็นหลุมเป็นบ่อเหมือนโดนอุกกาบาตนับไม่ถ้วนพุ่งชน มองไปไกลสุดลูกหูลูกตาไม่มีที่สิ้นสุด

ไกลออกไปไม่มีต้นไม้ ไม่มีภูเขา ไม่มีน้ำ แม้แต่หญ้าสักต้นก็ยังไม่เห็น

บนหัวก็ไม่ใช่ท้องฟ้าสีครามที่คุ้นเคย มีเพียงม่านฟ้ามืดมิดดำสนิท หนักอึ้งเหมือนก้นกระทะใบใหญ่ที่ครอบทับโลกเอาไว้