ตอนที่ 164 ความคาดหวังที่หลุดลอย

ตอนที่ 164 ความคาดหวังที่หลุดลอย

แม้แต่เสียงก็เปลี่ยนไปแล้ว

เสียงลม เสียงน้ำ เสียงนกร้องจากแดนไกล เสียงที่เคยชัดเจนพวกนี้เริ่มยานคาง เพี้ยนต่ำลงเรื่อย ๆ ราวกับมีคนปรับความเร็วในการเล่นเหลือเพียงศูนย์จุดสองห้าเท่า

แต่ละพยางค์กลายเป็นเสียงหึ่งยาวเหยียดที่ไร้ความหมาย สะท้อนก้องอย่างเวิ้งว้างอยู่ในกะโหลกศีรษะ เหมือนเสียงระฆังที่ถูกตีขึ้นคราหนึ่งในโบสถ์ร้างหลังใหญ่โต

สัมผัสใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มเลือนหายไปเช่นกัน

เขายังขี่อยู่บนหัวงูแท้ ๆ แต่สัมผัสหยาบกร้านของเกล็ดใต้ฝ่าเท้ากลับถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าอันนุ่มนิ่มราวกับปุยก้อนสำลี

คล้ายกับว่าหัวงูได้กลายเป็นก้อนเมฆ หรือไม่ก็ตัวเขาเองนั่นแหละที่กลายเป็นก้อนเมฆไปแล้ว

ง่วงเหลือเกิน