ตอนที่ 136 ในที่สุดก็มาจนได้～

ตอนที่ 136 ในที่สุดก็มาจนได้～

น้ำเสียงนุ่มนิ่มติดงัวเงีย บ่งบอกว่าเธอง่วงเต็มที

ฟ่านไห่ซินนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น หลังพิงกำแพงเตี้ย สองแขนกอดอกไว้

จากช่องของหมวกเกราะกระดาษลูกฟูก มองเห็นดวงตาคู่หนึ่งที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย

“คงมาแหละน่า... รออีกหน่อย”

ปากพูดไปแบบนั้น แต่ในใจเริ่มไม่แน่ใจขึ้นมาแล้วเหมือนกัน

นั่งดักรอมาตั้งแต่ฟ้ามืดจนถึงป่านนี้ อย่างน้อยๆ ก็ผ่านไปสี่ถึงหกชั่วโมงแล้ว

ลานโล่งหน้าโบสถ์อย่าว่าแต่วี่แววคนเลย แม้แต่แมวจรจัดสักตัวยังไม่โผล่มา เงียบกริบจนนึกว่าป่าช้า

พวกแก๊งอันธพาลมันเปลี่ยนใจกะทันหันหรือเปล่าวะ

ไหนตกลงว่าจะลงมือคืนนี้ไง