กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 135 ลูกพี่ พวกเราจะรอเจอคนจริงเหรอเหมียว
ความมืดมิดของราตรีโรยตัวลงมาแล้ว
จันทร์เพ็ญสีเงินยวงแขวนเด่นอยู่บนผืนฟ้าสีดำสนิท สาดแสงเย็นเยียบอาบไล้ไปทั่วทั้งแผ่นดิน
กิ่งก้านของป่าเบิร์ชไหวเอนเบาๆ ตามสายลมราตรี ทอดเงาดำตะคุ่มเป็นหย่อมๆ ลงบนพื้น
ผนังอิฐหินสีเทาขาวด้านนอกโบสถ์ถูกแสงจันทร์เคลือบไว้ด้วยประกายสีเงิน จันทร์เสี้ยวเหล็กขึ้นสนิมบนหลังคายิ่งแลดูเด่นชัดท่ามกลางความมืด
ตัวเมืองเนินหมอกครามที่อยู่ไกลออกไปเงียบสงบลงแล้ว มีเพียงโคมไล่หมอกประปรายสองฟากถนนที่ส่องแสงสีสลัวราง
นานทีปีหนถึงจะมีเสียงหมาเห่าแว่วมาจากทางตรอกศิลาเทา ลมราตรีพัดพาเสียงนั้นลากยาวออกไปแผ่วเบา
ด้านนอกโบสถ์แสงจันทร์
ร่างสองร่างกำลังนั่งยองๆ อยู่ตรงหัวมุมกำแพงเตี้ยฝั่งซ้ายของประตูใหญ่โบสถ์