กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 133 วันแจกข้าวต้ม
ช่วงสาย เป็นเวลาที่ดวงอาทิตย์ใกล้จะลอยขึ้นสู่จุดสูงสุดบนท้องฟ้า
หน้าประตูโบสถ์แสงจันทร์
ฟีน่ายืนอยู่หลังโต๊ะแจกข้าวต้ม ในมือถือกระบวยไม้ยาว พลางทอดสายตามองไปยังเนินลาดหน้าโบสถ์
บนเนินลาด แถวยาวคดเคี้ยวทอดยาวตั้งแต่บันไดหินหน้าประตูใหญ่ของโบสถ์ ไปจนสุดที่ชายป่าเบิร์ชตรงตีนเนิน
มีคนราวๆ หลายสิบเกือบร้อยคน ทั้งคนแก่คนหนุ่มและเด็ก ยืนเบียดเสียดกันเป็นแถว
หัวแถวเป็นคนชราสองสามคนที่เดินตัวสั่นงันงก บ้างก็ค้ำไม้เท้า บ้างก็ช่วยพยุงกันเอง
ตรงกลางปะปนไปด้วยคนหนุ่มสาวในชุดซอมซ่อ ส่วนใหญ่แววตาว่างเปล่า บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและด้านชา
ส่วนท้ายแถวเป็นผู้หญิงสองสามคนที่อุ้มลูกน้อย เด็กๆ หิวจนส่งเสียงครางหงิงๆ ใบหน้ามอมแมมไปหมด
นอกจากขาประจำพวกนี้แล้ว ยังมีคนหน้าแปลกอีกไม่น้อยที่เดินทางมาจากมุมอื่นๆ ของเมือง