ตอนที่ 118 ความไร้เดียงสาที่โหดร้าย

ตอนที่ 118 ความไร้เดียงสาที่โหดร้าย

เสียงหอนยาวสูงกังวานและโปร่งโล่งหลุดออกจากลำคอ

เสียงนั้นทะลุผ่านหมอกสีเขียวหนาทึบ ข้ามผ่านกิ่งไม้ใบหนาแน่นซ้อนทับกัน พุ่งตรงสู่ชั้นเมฆ

ก้องกังวานสะท้อนยาวนานอยู่ในความมืดมิดของค่ำคืน

นั่นไม่ใช่สัญญาณของการบุกโจมตี

แต่มันคือคำสั่งถอนกำลัง

และยังเป็น... สัญญาณของการได้กลับมาอยู่พร้อมหน้า

เมื่อได้รับคำสั่งจากจ่าฝูง พวกหมาป่าวายุที่ดักซุ่มอยู่ในความมืดรอบด้านจึงเริ่มเคลื่อนไหวทันที

ร่างสีเทาขาวถอยร่นออกจากวงล้อมทีละตัวอย่างเป็นระเบียบและรวดเร็วราวกับคลื่นทะเลตอนน้ำลด

พวกมันไม่ส่งเสียงที่ไม่จำเป็นออกมาเลยแม้แต่น้อย ยามมาเหมือนภูตผี ยามไปเหมือนเมฆลอย