กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 117 คำขอบคุณของราชาหมาป่า
“ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ รุ่นพี่?”
พลอยจัดการเอวินเสร็จแล้ว ฟ่านไห่ซินก็รีบก้าวเข้าไปหาเอริก ก้มตัวลงพาดแขนขวาของอีกฝ่ายไว้บนบ่าตัวเอง แล้วออกแรงพยุงยกขึ้นสุดตัว
จะว่าไป ก็หนักเอาเรื่องเหมือนกัน
พอเวลาค่อยๆ ผ่านไป พิษชาเวรตะไลบนหัวลูกศรก็เริ่มคลายฤทธิ์ลงเรื่อยๆ
กล้ามเนื้อของเอริกไม่ได้กระตุกจนคุมไม่อยู่เหมือนตอนแรกแล้ว แม้แขนขายังอ่อนแรงอยู่บ้างและเรี่ยวแรงยังไม่กลับมาเต็มร้อย แต่พอมีฟ่านไห่ซินช่วยประคอง ยืนขึ้นมาฝืนๆ ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว
“ไม่เป็นไร”
เสียงของเอริกแหบพร่าอยู่บ้างและเจือความอ่อนแรงไว้หลายส่วน
เขาก้มมองรอยแผลตื้นๆ ที่คอซึ่งเลือดหยุดไหลแล้ว แววตาราบเรียบ ราวกับโดนแค่ยุงกัดเข้าสักที
สำหรับคนที่เสียแขนซ้ายไปแล้วยังสีหน้าไม่เปลี่ยน บาดแผลระดับนี้ก็ไม่คุ้มให้ตกใจกระโตกกระตากจริงๆ