ตอนที่ 144 ขอความเมตตา

ตอนที่ 144 ขอความเมตตา

โทสะของเซียวจิ่งหรงยังมิทันมอดดับ ก็ถูกน้องชายลูกพี่ลูกน้องตัวแสบของตนดักพบอยู่ที่ตำหนักน้ำค้างทิพย์เสียแล้ว

“เสด็จพี่ กระหม่อมขอพระราชทานกราบทูลโปรดทรงละเว้นพระ… พระนางเต๋อเฟยด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวจิ่งหรงทอดสายตาลงบนฎีกาโดยมิได้เงยหน้าขึ้น “เจ้ามิรู้อันใดสักอย่างก็กล้ามาขอความเมตตาแล้วรึ เปิ่นกง เอ๊ย เจิ้นปล่อยตามใจเจ้าเกินไปในวันธรรมดาใช่หรือไม่”

อ๋องโซ่วน้อยเบะปาก แล้วคุกเข่าลงตัวตรงแหน็ว

“บุ่มบ่ามมุทะลุ ไร้ซึ่งแบบแผน” เซียวจิ่งหรงวางพู่กันลงพลางช้อนตาขึ้น “เจ้าพึงใจจะคุกเข่า ก็คุกเข่าอยู่ตรงนี้ไปสักหนึ่งชั่วยามเถิด”

“กระหม่อมคุกเข่าสองชั่วยามก็ย่อมได้พ่ะย่ะค่ะ” อ๋องโซ่วน้อยเชิดคอโต้แย้ง ทว่าน้ำเสียงกลับค่อย ๆ อ้อมแอ้มลง “เพียงแต่เรื่องที่กระหม่อมทูลขอ…”

“ในเมื่อปากของเจ้าว่างมิได้ เช่นนั้นจงท่องบทเสิ่นสิงลุ่นจาก ‘หลวี่ซื่อวสันต์สารท’ ตั้งแต่ต้นให้เจิ้นฟัง ผิดหนึ่งคำ ปรับสิบรอบ”

อ๋องโซ่วน้อยยังอยากจะพูดต่อ ทว่าถูกสายตาเย็นไหลซึมของเสด็จพี่สะกดไว้จนต้องหุบปาก ได้แต่เริ่มท่องบทความแต่โดยดี

“การกระทำอันรอบคอบข้อที่หนึ่งกล่าวไว้ว่า การกระทำมิอาจมิพิจารณาให้ถ่องแท้ หากมิถ่องแท้ ย่อมประดุจก้าวลงสู่ห้วงน้ำลึก แม้นึกเสียใจย่อมมิทันกาล วิญญูชนตรึกตรองการกระทำโดยคำนึงถึงคุณธรรม ข้าน้อยตรึกตรองการกระทำโดยคำนึงถึงประโยชน์อันหาใช่ประโยชน์ไม่ ผู้ใดแจ้งใจในผลประโยชน์อันมิใช่ผลประโยชน์ ย่อมจักสามารถสนทนาหลักธรรมด้วยได้”