กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 127 อาจารย์คนใหม่ของอ๋องโซ่วน้อย
ซูถังฟังความหมายของเซียวจิ่งหรงแล้วก็รู้ว่าเขาเห็นพ้องที่จะให้อ๋องโซ่วน้อยคอยช่วยบังหน้าให้เชลยผู้นั้น พลันนึกถึงจุดหนึ่งขึ้นมาได้ “แต่ว่า ในสายตาคนนอก องค์ชายโซ่วอ๋องยังเยาว์วัยกลับหาความสำราญด้วยการทรมานคน จะทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงของราชวงศ์หรือไม่เพคะ”
“ก็แค่เชลยศึกคนหนึ่งเท่านั้น อีกอย่างคนของราชวงศ์จำต้องโหดเหี้ยมเด็ดขาดเสียบ้าง จึงจะข่มขวัญไปไกลนับพันลี้ แผ่บารมีสะท้านใต้หล้าได้”
ซูถังรู้สึกราง ๆ ว่าคำพูดนี้ของเซียวจิ่งหรงแปลกอยู่บ้าง
ยังไม่ทันจะได้คิดลึกซึ้งก็ถูกเขาโน้มกายทาบทับลงมาเสียแล้ว
ซูถังจิ้มแผงอกของเขา “ฝ่าบาทตรัสมีเหตุผล ต้องดุร้ายเสียหน่อยจึงจะดีเพคะ”
“เจิ้นไม่ได้ดุร้าย” ปากของเซียวจิ่งหรงเอ่ยเช่นนี้ ทว่าการกระทำกลับไม่สำรวมแม้แต่น้อย ท่าทางราวกับจะกลืนกินคนเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น