บทที่ 137: เจอกันพรุ่งนี้

บทที่ 137: เจอกันพรุ่งนี้

การสอนของโอหังไม่ได้ใช้เวลานานนัก ราวหนึ่งชั่วโมงต่อมา เหล่าศิษย์ก็พากันคารวะโอหังอย่างนอบน้อม แล้วแยกย้ายกันไป

พวกเขารู้จักวางตัวดี เพราะการที่อีกฝ่ายยอมตอบข้อสงสัยให้ด้วยตัวเอง ไม่ใช่เหตุผลให้พวกเขาเสียเวลาของโอหังตามอำเภอใจ

คนที่มาป้อนอาหารสัตว์วิญญาณสองตัวก็จากไปอย่างพึงพอใจ เหลือศิษย์อยู่ประปรายเพียงไม่กี่คนบนลานกว้าง

โอหังลุกขึ้น เดินไปยังริมลานกว้าง

ฟางโจ้วนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงนั้น เขาอุ้มเสี่ยวเยว่ที่กินจนแน่นท้องไว้ด้วยสีหน้าอับจนหนทาง ขณะที่แสงจันทร์ไหลเวียนอยู่ในมือ คอยช่วยย่อยอาหารให้เสี่ยวเยว่

“กินเยอะขนาดนี้ ไม่กลัวท้องแตกตายหรือไง”