บทที่ 136: โตขึ้นจริงๆ นะ โอหัง

บทที่ 136: โตขึ้นจริงๆ นะ โอหัง

เช้าวันถัดมา ฟางโจ้วพาเสี่ยวเยว่เดินเล่นบนยอดเขาบรรลุมรรคาอย่างอารมณ์ดี หลังจากไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว

หลังจากเย่หนิงหานรายงานเรื่องของเขาเสร็จ เช้าวันนี้เธอก็กลับยอดเขาเหมันต์ศักดิ์สิทธิ์ หนึ่งคือไปทักทายหลิ่วหานอี อีกหนึ่งคือไปฝึก《กายมรรคาหนิงหาน》

ฟางโจ้วอารมณ์ดี สูดอากาศสดชื่นของยอดเขาบรรลุมรรคาไปพลางพาเสี่ยวเยว่เดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

จู่ๆ เสี่ยวเยว่ก็หยุดลง แล้วตบเบาๆ ที่น่องของเจ้านาย

“หืม? มีอะไรเหรอ?”

ฟางโจ้วก้มมองเสี่ยวเยว่ เห็นมันชี้ไปยังทางแยกที่อยู่ไม่ไกล จึงมองตามทิศทางที่เสี่ยวเยว่ชี้ไป