กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 132: ถ้าพูดออกไปก็โดนคนหัวเราะเยาะ
ฟางโจ้วพาเย่หนิงหานกลับมาที่พัก วางเสี่ยวเยว่ลงอย่างลวก ๆ แล้วพาเย่หนิงหานเข้าไปในห้องนอน
“รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?”
ทั้งสองนั่งอยู่ข้างเตียง ฟางโจ้วให้เย่หนิงหานนอนซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา ก่อนถามเสียงเบา
“อืม รู้สึกไม่เหมือนปกตินิดหน่อย ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพลังของตัวเองจะใช้แบบนี้ได้”
เย่หนิงหานขยับเข้าไปซุกในอ้อมแขนของฟางโจ้วอีกนิด แม้สีหน้าจะมีแววเหนื่อยล้าอยู่บ้าง แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“พี่ฟางโจ้วเก่งมากเลย”
“ฉันไม่ได้ถามเรื่องนั้น”
ฟางโจ้วรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง ถึงเย่หนิงหานจะชื่นชมเขาขนาดนี้ แต่ลึก ๆ แล้วเขาก็อดดีใจไม่ได้
ทว่าตอนนี้สิ่งที่เขาเป็นห่วงที่สุดยังคงเป็นความรู้สึกของเย่หนิงหาน เมื่อครู่เขาเหมือนจะออกแรงมากเกินไปหน่อย