บทที่ 103: ฝันไปเถอะ เย่หนิงหาน

บทที่ 103: ฝันไปเถอะ เย่หนิงหาน

“ตำหนักจิตมายา?”

ไท่อินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

“ฉันนึกว่าจะให้ทำอะไรซะอีก ถ้าอยากใช้ก็ใช้ไปสิ ไม่ใช่ของหายากอะไรสักหน่อย”

ไท่อินไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด ไม่คิดว่าหลิ่วหานอีจะทำเรื่องตั้งมากมายเพียงเพราะเหตุนี้

ต่อให้ไม่มีเรื่องนี้ ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหลิ่วหานอี เย่หนิงหานก็เข้าไปได้ตามใจอยู่แล้ว

หลิ่วหานอียิ้ม เธอมีจุดประสงค์หลักในการพาวายุเหมันต์มาพบอยู่สองข้อ

ข้อแรก คือให้เย่หนิงหานมองความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อวายุเหมันต์ให้ชัดเจนเสียก่อน จะได้ไม่ลงมือทำอะไรเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ไม่อย่างนั้นภายหลังอาจเกิดความคิดเพ้อฝันขึ้นมาได้