บทที่ 93: เสือดาวของโอหัง

บทที่ 93: เสือดาวของโอหัง

เย่หนิงหานพาฟางโจ้วกับคนอื่นๆ ไปยังยอดเขาสัตว์วิญญาณ ไม่นานทุกคนก็เดินเข้าไปในเรือนไม้หลังหนึ่ง

ภายในเรือนไม้ เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่มีเขามังกรงอกอยู่บนศีรษะกำลังงีบหลับ

เธอนอนฟุบอย่างเกียจคร้านอยู่บนเก้าอี้เอน ส่วนหางก็กวัดแกว่งเป็นครั้งคราว

เย่หนิงหานปล่อยมือที่จูงโอหัง แล้วเขย่าตัวเด็กผู้หญิงเบาๆ

“เสี่ยวหลี ตื่นได้แล้ว”

โอหังชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร เขาค่อยๆ ชักมือกลับแล้วเงียบๆ ยืนอยู่ด้านข้าง

เสี่ยวหลีลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ดวงตาสีทองเต็มไปด้วยความงุนงงหลังเพิ่งตื่นนอน

เธอมองเย่หนิงหานแล้วหาวออกมา

“ที่แท้ก็หนิงหานนี่เอง มีอะไรให้ฉันช่วยเหรอ?”