บทที่ 92: ที่แท้ก็เป็นไข่สิทธิ์อสูรวิญญาณ

บทที่ 92: ที่แท้ก็เป็นไข่สิทธิ์อสูรวิญญาณ

“กลับมาแล้ว”

เย่หนิงหานนั่งอยู่ในศาลา พอเห็นฟางโจ้วกลับมา ใบหน้าเย็นชาของเธอก็อ่อนโยนลงทันที เธอลุกขึ้นยืนพลางยิ้มมองฟางโจ้ว

เมื่อฟางโจ้วเห็นเย่หนิงหาน เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขาโยนเสี่ยวเยว่ไปอย่างลวก ๆ เสี่ยวเยว่ร่วงลงในศาลาอย่างมั่นคงด้วยแรงพยุงจากพลังวิญญาณ

“จัดการธุระเสร็จแล้วเหรอ?”

“อืม”

ฟางโจ้วก้าวเข้าไปโอบเย่หนิงหานไว้ในอ้อมแขน สัมผัสความอ่อนโยนที่ไม่ได้พบเจอกันมานาน

ทั้งที่จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้ผ่านไปนานเท่าไร

ผ่านไปพักใหญ่ ทั้งสองจึงผละออกจากกัน