บทที่ 53: เฉินชิงหยาตกสู่วิถีมาร

บทที่ 53: เฉินชิงหยาตกสู่วิถีมาร

นาวาวิญญาณค่อยๆ ร่อนลงบนลานของยอดเขาบรรลุมรรคา

ทันทีที่ฟางโจ้วก้าวลงจากนาวาวิญญาณ เขาก็สัมผัสได้ถึงปราณวิญญาณอันเข้มข้น

หากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน ต่อให้เป็นปุถุชนที่ไม่รู้จักการบำเพ็ญตน ก็น่าจะมีชีวิตอยู่ได้เกินสองร้อยปี

ฟางโจ้วครุ่นคิดขึ้นมา แม้ปราณวิญญาณที่เข้มข้นเช่นนี้จะไม่มีความหมายอะไรสำหรับเขาก็ตาม หลังจากทะลวงขึ้นแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว เขาก็หลุดพ้นจากข้อจำกัดของปราณวิญญาณไปแล้ว

หนิงหานเดินตามฟางโจ้วลงจากนาวาวิญญาณ จากนั้นเธอก็โบกมือ นาวาวิญญาณจึงจอดลงเองเพื่อรอการอัญเชิญครั้งต่อไป

หนิงหานมองลานกว้างที่ว่างเปล่า ก่อนพูดกับฟางโจ้วว่า

“ไปกันเถอะ ที่พักที่นายเลือกค่อนข้างห่างไกล เดี๋ยวฉันพาไป”