บทที่ 50: เดินทางถึงสำนักหมื่นปราชญ์

บทที่ 50: เดินทางถึงสำนักหมื่นปราชญ์

“จริงๆ แล้วนายไม่จำเป็นต้องให้ความสนใจกับลัทธินอกรีตมากขนาดนั้นก็ได้”

เย่หนิงหานมองฟางโจ้ว น้ำเสียงแฝงความสงสัยเล็กน้อย

“ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่ได้ยินอาจารย์พูดว่า ถ้าวันหนึ่งลัทธินอกรีตหายไปเองได้ วันนั้นถึงจะพอเรียกได้ว่าเป็นอารยธรรมที่แท้จริง”

ฟางโจ้วคิดว่าการจะให้ลัทธินอกรีตหายไปเองนั้นแทบเป็นไปไม่ได้

แม้แต่นครเฉิงอันซึ่งเป็นสถานที่สงบสุข ก็ยังมีแหล่งเพาะพันธุ์ลัทธินอกรีตอยู่ดี

สงคราม ความอดอยาก โรคภัย... ปุถุชนเหล่านั้นที่ศิษย์สำนักหมื่นปราชญ์ช่วยกลับมายังนครเฉิงอัน ล้วนเคยผ่านความทุกข์ยากที่เกินจินตนาการของเขามาแล้ว