บทที่ 49: ลัทธินอกรีตที่มีหลักการ

บทที่ 49: ลัทธินอกรีตที่มีหลักการ

“ก๊อง~ ก๊อง~ ก๊อง~”

เสียงระฆังดังมาจากทิศทางลานกว้างกลางเมือง

ฟางโจ้วนั่งอยู่ในลานบ้าน เสี่ยวเยว่นอนขดตัวอย่างเกียจคร้านอยู่ในอ้อมแขนของเขา ฟางโจ้วลูบขนมันเป็นครั้งคราว พลางทำเป็นไม่ได้ยินเสียงระฆังด้านนอก

วันนี้เป็นวันทดสอบเข้าสำนักของสำนักหมื่นปราชญ์

นับจากวันที่ฟางโจ้วบุกเบิกแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ผ่านมาสิบกว่าวันแล้ว แต่ตลอดช่วงเวลานั้นเย่หนิงหานไม่เคยมาหาเขาเลย

แม้เขาจะไม่ได้ใส่ใจมากนัก แต่หลังจากถามเจ้ายอดเขาหลิ่วแล้วรู้ว่าเย่หนิงหานเพียงเก็บตัวพักฟื้น เขาก็อดถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อยไม่ได้

“ก๊อกๆ”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฟางโจ้วรีบทำท่าเหมือนไม่ได้สนใจอะไร