บทที่ 16: เริ่มสับสนแล้ว

บทที่ 16: เริ่มสับสนแล้ว

หลังโจวหวนจากไป ฟางโจ้วยังคงนั่งเหม่ออยู่ที่แผงน้ำชา

น้ำชาในถ้วยเย็นชืดไปแล้ว ใบชาจมอยู่ก้นถ้วย

แมวเงาจันทร์หมอบอยู่บนโต๊ะ ใช้หางกวาดหลังมือของเขาเป็นครั้งคราว ดวงตาสีอำพันปรือเปิดปรือปิด ราวกับกำลังนั่งเหม่อเป็นเพื่อนเขา

จู่ ๆ เขาก็ถอนหายใจยาว ก่อนลุกขึ้นอุ้มแมว แล้วเดินย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิม

ตอนกลับมาถึงหอเล็กบนถนนตะวันออกสายสาม ท้องฟ้ายังสว่างอยู่

แสงแดดยามบ่ายส่องเฉียงเข้ามาทางหน้าต่าง ทาบเป็นกรอบสี่เหลี่ยมสว่างจ้าบนพื้นห้องรับแขก

แมวเงาจันทร์กระโดดลงจากไหล่ของเขา แล้วเดินเข้าไปในที่นอนแมว ก่อนขดตัวเป็นก้อนขนสีเงินขาว

ฟางโจ้วยืนอยู่ในห้องรับแขกครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ไม่รู้ว่าควรทำอะไรดี