บทที่ 15: พบกันโดยบังเอิญในย่านตลาด

บทที่ 15: พบกันโดยบังเอิญในย่านตลาด

ตอนฟางโจ้วเดินออกจากสำนักศึกษา ก็เป็นเวลาเที่ยงพอดี

ที่แท้การไปเรียนก็เป็นเรื่องสบายขนาดนี้เองเหรอ? ฟางโจ้วอดถอนหายใจด้วยความรู้สึกบางอย่างไม่ได้

หลังจากแวะร้านไหนสักร้านกินดื่มจนอิ่มหนำ ฟางโจ้วก็มองท้องฟ้า ไหนๆ กลับไปก็ไม่มีอะไรทำ สู้ไปเดินเล่นในย่านตลาดดีกว่า

จริงๆ แล้ว สมบัติฟ้าดินส่วนใหญ่ในตอนนี้แทบไม่ช่วยเพิ่มระดับบำเพ็ญเพียรของเขาแล้ว แต่เพื่อไม่ให้เสียความตั้งใจของคู่หมั้น ฟางโจ้วจึงตัดสินใจไปเดินดูในย่านตลาดอยู่ดี

ถึงอย่างนั้น ย่านตลาดของนครเฉิงอันก็ไม่ได้มีของระดับสูงมากนัก

คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในเมืองเป็นปุถุชนกับผู้บำเพ็ญตนระดับต่ำที่มาแสวงวิชา ส่วนศิษย์สำนักหมื่นปราชญ์ก็แทบไม่มาซื้อของที่นี่ ดังนั้นของที่ดีที่สุดในย่านตลาดจึงมีระดับไม่เกินสมบัติวิเศษระดับสามที่ผู้บำเพ็ญตนแดนแก่นลี้ลับใช้ได้