เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 153 เปิดฉาก
มู่จิ่นนั่งอยู่ในที่นั่งผู้ชมฝั่งสหพันธรัฐพร้อมพ่อแม่ มองดูขบวนตัวแทนจากสถาบันการศึกษาที่เข้าร่วมการแข่งขันทยอยเดินเข้าสนาม
หลังแนะนำสถาบันการศึกษาที่เข้าร่วมทุกแห่งจบลง ก็ถึงคราวที่ฮ่องเต้แห่งจักรวรรดิโรมันขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ มู่จิ่นฟังจนง่วงงุน ช่างเป็นธรรมเนียมที่ไม่ว่ากรณีไหนก็ขาดการกล่าวปราศรัยแบบนี้ไม่ได้จริง ๆ
สิบนาทีต่อมาก็จบลงเสียที จากนั้นผู้เข้าแข่งขันทุกคนยังต้องปฏิญาณตนอย่างเคร่งขรึม เนื้อหาคร่าว ๆ ก็ประมาณว่าต้องซื่อสัตย์ ห้ามทุจริตและเรื่องทำนองนั้น
ก่อนลงสนามทุกคนต้องผ่านการสแกนจากเครื่องจักร เพื่อตรวจว่ารับประทานน้ำยาโอสถผิดกฎหรือไม่ คล้ายกับสารกระตุ้นในอดีต
มู่จิ่นที่กำลังเบื่อหน่ายกวาดตามองสมาชิกราชวงศ์ซึ่งนั่งอยู่บนที่สูงสุด องค์ชายชาร์ลส์มีสีผมเหมือนพ่อ ส่วนเจ้าชายวิตัสที่เธอเคยซัดมานั้นเหมือนฮองเฮา แล้วก็มีองค์หญิงฉี่ลี่ที่เธอไม่เคยพบมาก่อน
องค์หญิงผู้นั้นมีผมยาวหยักศกสีแดงเข้มเช่นกัน ดวงตาและคิ้วคล้ายฮ่องเต้อย่างมาก แต่รูปหน้านั้นเหมือนมารดาราวกับพิมพ์เดียวกัน ดูเหมือนมีเพียงองค์ชายชาร์ลส์เท่านั้นที่ไม่เหมือนพวกเขาเลย
เมื่อได้ยินคำถามของเธอ หลานจือก็หัวเราะเบา ๆ “องค์ชายชาร์ลส์ไม่ได้เกิดจากฮองเฮาองค์นี้อยู่แล้ว ย่อมไม่เหมือนเธอ”
“หืม แล้วฮองเฮาองค์ก่อนล่ะ” เป็นแบบนี้เองหรือ มู่จิ่นไม่ได้รู้เรื่องราชวงศ์จักรวรรดิมากนัก
“เธอกับฝ่าบาทฮ่องเต้ความสัมพันธ์ร้าวฉาน หลังหย่าก็ย้ายไปตั้งรกรากบนดาวเคราะห์ดวงอื่น” หลานจือเล่าเรื่องที่ตนรู้ให้ลูกสาวฟัง