เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 152 จักรวรรดิโรม่า
มู่จิ่นสัมผัสได้ถึงเถาวัลย์ที่ถูไถแขนของตน จึงยิ้มพลางปล่อยพลังพิเศษบางส่วนให้มัน เถาวัลย์ที่เคยพันหุ่นเกราะโจรอวกาศก่อนหน้านี้ก็เป็นสิ่งที่มันแปลงกายขึ้นมา นับตั้งแต่มันมาอยู่ข้างกายเธอ
นอกจากดูดซับหน่วยพลังงานธาตุไม้ที่เธอปล่อยออกมาแล้ว ปกติมันก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ ราวกับเป็นสร้อยข้อมือธรรมดาเส้นหนึ่ง
ความจริงความเหนียวแน่นของเถาวัลย์มันไม่ได้ด้อยไปกว่าเถาวัลย์ไหมทองเลย แถมยังสามารถสร้างสารพิษที่ทำให้เกิดภาพหลอนได้อีกด้วย นับเป็นอาวุธป้องกันตัวชั้นดีอย่างแท้จริง เพียงแต่หากไร้การกดข่มจากมัน เกรงว่าดอกไม้กินคนคงแพร่พันธุ์อย่างรวดเร็ว
หากพวกโลภมากของสหพันธ์ยังไม่เข็ดหลาบและกลับไปยังดาวดวงนั้นอีกครั้ง เกรงว่าแม้แต่ศพสมบูรณ์ก็จะไม่เหลือ มีแต่จะกลายเป็นปุ๋ยบุปผาของพวกมันทั้งหมด
มีขุมทรัพย์เช่นนั้นวางอยู่ตรงหน้า จะมีใครไม่หวั่นไหวได้อย่างไร
……
“ท่านแม่ทัพ กองทัพที่สิบส่งคน 3,000 นายไปยังดาวที่มีดอกไม้กินคน ทุกคนถูกกวาดล้าง ไม่มีใครหนีรอดมาได้เลย” ฟู่ชิงจู๋รายงานข่าวที่เพิ่งส่งมาถึงแก่เหวินซ่งจินด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
พวกเขาไม่เห็นคำเตือนของท่านแม่ทัพอยู่ในสายตาเลย ดาวดวงนั้นน่ากลัวกว่าก่อนหน้านี้มาก ผู้คนจากกองทัพที่สิบเพิ่งลงจอดก็ขาดการติดต่อกับสำนักงานใหญ่แล้ว