กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 110 ปฏิบัติการกู้ภัย
เมื่อทราบว่าทั้งคณะขาดการติดต่อ มู่จิ่นก็เผลอบีบแก้วแตกอีกใบ อธิการบดีที่อยู่อีกฝั่งของหน้าจอจึงเห็นแก้วที่ทำจากผลึกทองแหลกเป็นผุยผงในมือของเด็กสาวที่สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
“แล้วดาวดวงนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เสียงเย็นเยียบของเด็กสาวดังขึ้น ไออำมหิตในน้ำเสียงนั้นแม้สือทงไห่จะมองผ่านหน้าจอก็ยังสัมผัสได้
“เดิมทีการสำรวจเป็นไปอย่างราบรื่น แต่เหล่าฉีและพวกขาดการติดต่อกะทันหันเมื่อสามวันก่อน อุปกรณ์ทุกชนิดไม่สามารถติดต่อพวกเขาได้ กองทัพประจำการสหพันธรัฐกำลังค้นหาตามตำแหน่งที่พวกเขาหายตัวไป คณะสำรวจอาจเผลอเข้าไปในพื้นที่ที่ตัดขาดสัญญาณ”
มู่จิ่นกดขมับที่เต้นตุบ ๆ สีหน้ายิ่งดูน่าเกลียดขึ้น “พวกคุณไม่สำรวจล่วงหน้า แล้วปล่อยให้นักศึกษาใหม่ไปสำรวจหรือ?”
จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ากำปั้นคันยุบยิบ อยากต่อยคนขึ้นมาทำอย่างไรดี?
“ตอนกองทัพสหพันธรัฐสำรวจไม่เกิดเหตุไม่คาดฝันใดนี่? รัฐบาลสหพันธรัฐส่งคนไปค้นหาและกู้ภัยอีกครั้งแล้ว” สือทงไห่ถ่ายทอดคำตัดสินของรัฐบาลสหพันธรัฐ กองทัพประจำการอยู่สามเดือนก็ไม่เกิดเหตุใด เหตุใดพอคนของสถาบันการศึกษาไปจึงเกิดเรื่องขึ้น
“หาคนไปกับฉันสักคน ฉันจะไปตามหาพี่สาวพวกเธอเอง” ช่างน่าเหนื่อยใจจริง ๆ ไม่มีใครพึ่งพาได้เลย อีกทั้งดาวดวงนั้นยังน่าสงสัยว่าจะทำให้เกิดการคลั่งอาละวาดของพลังจิตวิญญาณ จึงรอต่อไม่ได้แล้ว