ตอนที่ 16 ไม่ใช่รังเกียจ แต่เป็นห่วง

ตอนที่ 16 ไม่ใช่รังเกียจ แต่เป็นห่วง

ซี่จื่อรับรู้ถึงความตื่นตระหนกของต้าหรงเช่นกัน มันจึงพุ่งออกจากลานเรือนไปก่อนหนึ่งก้าว แล้วส่งเสียงคำรามต่ำเตือนภัยใส่เงาร่างนั้น

“ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว ซี่จื่อคือฉันเอง” เงาร่างนั้นปลอบต้าหรงพลางก้มลงพูดกับซี่จื่อ

เมื่อได้ยินเสียง ต้าหรงถึงตั้งมโนจิตให้สงบลง เดิมทีเป็นเผยปินที่รออยู่หน้าประตูตั้งแต่เช้าตรู่

“ช่างเผยหรือ นี่มันมืดมิดขนาดนี้ คุณมายืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร”

ต้าหรงตกใจสุดขีดกับภาพที่เห็นทันทีที่เปิดประตู น้ำเสียงจึงมีแววตำหนิอยู่บ้าง

“ฮ่า ๆ มันเช้าเกินไป ฉันเลยเกรงใจไม่กล้าเคาะประตู” เผยปินยิ้มอย่างเก้อเขินเล็กน้อย