เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 339 อ่อยเหยื่อ เกี่ยวปลา นักตกปลา
สายตามองส่งทุกคนจากไป ความมืดมิดใต้ฝ่าเท้าของหลินเฟิงพลันปั่นป่วนม้วนตลบราวกับเมฆพายุฝนฟ้าคะนองในฤดูร้อน
ศาลท่านอ๋องจ่วนคล้ายกับไม่ได้เป็นของที่นี่ มันถูกความมืดมิดโอบล้อมห่อหุ้มไว้
ท่ามกลางความมืดมิดมหาศาล หลินเฟิงดูประหนึ่งเทพมาร
อ้อ ไม่สิ ตอนนี้เขาคือเทพมารจริง ๆ
หลินเฟิงทอดมือข้างหนึ่งลง มือประสานมุทราอาคม มืออีกข้างยกขึ้นกำกระบี่อาคมแน่น บัญชาอาคมไร้เสียงแผ่ออกไปจากศาลเจ้า
"ไปกันให้หมด"
ใต้ฝ่าเท้าของเขา ในเงามืด หมู่บ้านอาถรรพ์แห่งหนึ่งค่อย ๆ คลี่ขยายออกมาราวกับม้วนภาพวาดโบราณ
ภายในหมู่บ้าน มีเกสต์เฮาส์หลังหนึ่งปรากฏรางเลือน
หลังเคาน์เตอร์ของเกสต์เฮาส์ มีคนคนหนึ่งยืนอยู่ ทว่าในยามนี้ ใบหน้าของคนผู้นั้นกลับดูคล้ายกับหลินเฟิงเป็นอย่างยิ่ง